Zbigniew Gołąb

Zbigniew Gołąb, polski językoznawca i slawista, urodził się 16 marca 1923 roku w Nowym Targu. Podczas II wojny światowej wstąpił do antyhitlerowskiej partyzantki, a po aresztowaniu przez Niemców uciekł z więzienia. W latach 1948-1949 był więziony za przynależność do Armii Krajowej. Studiował językoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1958 roku obronił doktorat. Wykładał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i prowadził badania w Pracowni Języka Prasłowiańskiego Instytutu Slawistyki PAN. W 1962 roku wyjechał na wykłady na Uniwersytet w Chicago, gdzie pracował do śmierci. Utrzymywał związki z polskim środowiskiem naukowym i działał w chicagowskim oddziale Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce. Był także członkiem Polskiej Akademii Umiejętności oraz Macedońskiej Akademii Nauk i Sztuk.

Jego dorobek obejmował cztery monografie i blisko sto artykułów. Początkowo zajmował się zagadnieniami polonistycznymi, później badał między innymi język macedoński, dialekt arumuński, typologię składniową, etnogenezę Słowian oraz słownictwo i etymologię języków słowiańskich. W 1992 roku ukazała się jego książka „The Origins of the Slavs. A Linguist’s View”, wydana po polsku w 2004 roku jako „O pochodzeniu Słowian w świetle faktów językowych”. Był współautorem „Słownika terminologii językoznawczej”. Zmarł w Chicago w 1994 roku.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Gołąb” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.