Justyn Szaflarski

Justyn Szaflarski OFM (1821-1901) był polskim duchownym rzymskokatolickim z zakonu bernardynów. Urodził się w Nowym Targu, gdzie ukończył szkoły ludowe. Następnie kształcił się w gimnazjum w Podolińcu. W 1843 roku wstąpił do bernardynów w Leżajsku, po czym odbył kształcenie filozoficzne w Tarnopolu i studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. Święcenia kapłańskie przyjął w 1847 roku.

W trakcie posługi pełnił funkcje wikariusza, gwardiana, definitora, kustosza, komisarza, wizytatora i prowincjała, a także był kaznodzieją generalnym. Kierował klasztorami w Gwoźdźcu, Samborze, Lwowie i Sokalu, pracował też w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rzeszowie oraz pod koniec lat 90. XIX wieku w Krakowie. Był proboszczem lwowskiej parafii św. Andrzeja. Dwukrotnie pełnił funkcję prowincjała zakonu; w 1885 roku wybrano go kustoszem prowincji lwowskiej. W 1847 roku odwiedzał i wspierał Polaków osadzonych w więzieniu koszar na Żółkowskiem. Jego osobę opisywał Jan Lam. Szaflarski zmarł we Lwowie i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Na podstawie artykułu „Justyn Szaflarski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.