Leon Panczakiewicz

Leon Jan Panczakiewicz urodził się 16 maja 1897 roku w Nowym Targu. Uczył się w tamtejszym gimnazjum, a podczas nauki wstąpił do Drużyny Podhalańskiej. W 1914 roku działał w straży obywatelskiej w rodzinnym mieście, a w styczniu 1915 roku dołączył do Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austro-węgierskiej. W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego, a w 1920 roku walczył w wojnie z bolszewikami.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. Służył między innymi w 3 pułku szwoleżerów, a następnie pracował w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. W marcu 1938 roku otrzymał stopień majora. We wrześniu 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku funkcjonariusze NKWD zamordowali go w Charkowie; został pochowany w Piatichatkach. W 2007 roku pośmiertnie mianowano go podpułkownikiem.

Na podstawie artykułu „Leon Panczakiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.